Hoxe toca unha de cine.
Recomendo esta película do director Ignacio Vilar. Unha película galega con actores e argumento galegos. Hai varias coincidencias argumentais co que sería o noso movemento en defensa da Serra da Groba e, o que consideramos máis importante, as relación duns rapaces que se van facendo adultos e, sen querelo, teñen que entrar nas liortas e lerias dos maiores, que capan as máis naturais e belas sensacións e emocións que un ten cando aínda non chegou a o estado de adulto.
Moita paisaxe fermosa nunhas terras que viven - coma hoxe as nosas da Serra da Groba- entre un xeito tradicional e máis apegado a terra e a natureza, e o poder económico das grandes louseiras que só ven euros debaixo da codia da terra, neste caso materializados no "ouro neghro" da lousa. Kilowatios ou lousas, tanto ten cando o resultado é o mesmo. A fermosa paisaxe e natureza estragada e a vontade circia, nun primeiro intre, amolada co lixeiro peso dun papel cheo de ceros en forma de cheque.
Pradolongo ten beleza, ten rebeldía, reivindicación do propio, do noso, ten denuncia e ten orgullo. Lembrades o anuncio publicitario dunha cadea de supermercados que dí que vívamos como galegos?. Pradolongo amósanos un recuncho da nosa terra onde se vive en galego, coas contradicións e problemas que poden ter hoxe en día calquera das persoas que viven nun pobo, nun mundo globalizado que só mira para a economía sen decatarse de que hai algo máis importante que o diñeiro. Utilizando a amizade dunha rapaza e dóus rapaces, que se fan adultos e que teñen tres fogares con situacións persoais diferentes, Ignacio Vilar revindica o orgullo de sentirse natural dun pobo sen renunciar a nada, pese a forza e presión que pode exercer o devalar do mundo no que vivímos.
Non perdades a oportunidade de sentir e vivír algo que igual xa tíñades esquecido. De facer renacer a esperanza na xuventude, e de reivindicar a resistencia. Resistencia que tamén dende SOS Groba, e como en Pradolongo, ímos manter ata o final. Pese a quen pese, e pase o que pase.
Enlace coa páxina da película.
http://www.meupradolongo.com/
Non a perdades e, por suposto, na versión orixinal en galego do oriente ourensán.
