ARTIGO SOBRE AS EÓLICAS NA PENEIRA

http://www.apeneira.com/seccion/defioafondo/defioafondo_trece.php

O amigo Anton Escuredo, redactor xefe da Peneira, publica no número de esta quincena un artigo sobre as eólicas. Hai materia para analizar polo miúdo.

Deixamos aí o enlace para que lle botedes unha ollada.

EXEMPLO A SEGUIR

http://agalega.info/videos/?orixe=0&emi=2612&data=2008-05-04&hora=13:52:15&canle=tvg1#

Afortunadamente nalguns lugares fánse as cousas ben e con sentido.
Poidemos ver no programa A Labranza da TVG este domingo día 4 de maio, unha reportaxe sobre o Monte Cabalar da Estrada. Foi como si entrase pola nosa xanela unha bafarada de aire que nos encheu de ledicia e de sana envexa. As persoas maiores e as máis novas, todas xuntas, traballando por recuperar e pór en valor o seu monte. As testemuñas dos maiores falando do que foi o seu monte, a mágoa de velo queimado e abandonado e, por fin, a ledicia de ver como despois de ano e medio de traballo se vai recuperando e xerando recursos para todos.
Recomendamos que accedades aos arquivos da RTVG no que se pode ver a reportaxe completa, paga a pena.
Si na Serra da Groba somos capaces de facer algo parecido, teremos ganado moito, non xa para nós, se non para os nosos fillos e os que veñan despois de nós. Eso, consideramos que é o maís importante.
Onte falbamos con algún comuneiro dunha das Comunidades da nosa serra, e dicíanos que lle parecía moi ben o traballo que estamos a facer para por en valor a serra da Groba no seu conxunto, mais que vía difícil que chegaramos a conquerir algo. Non dubidaba do noso traballo nen do noso entusiasmo, dubidaba da xente, e dicía que non seríamos capaces de polos de acordo a todos. A nosa resposta foi: si non o intentamos nunca o conseguiremos, si pola contra traballamos e facemos pedagoxía e información, algo conseguiremos. E o remate ninguén poderá dicir que, mentres se perdía unha das nosas maiores riquezas, quedamos mirando como se ía sen facer nada.
Por traballo e esforzo que non quede. Cada un de nós, dos que queremos algo mellor para todos, dos que estamos convencidos de que se pode mellorar e de que hai alternativas para a Serra da Groba, imos a espallar e multiplicar a información e animar a xente a facer algo parecido o que podemos ver no video, e dende aquí aproveitamos para felicitar a Cooperativa do Monte Cabalar da Estrada. O seu exemplo dános folgos para seguir adiante.
Vémonos o domingo todos no Curro da Valga.

CABO SILLEIRO E A PONTE DO RÍO GUILLADE

Aí está o vello faro de Cabo Silleiro. Pasan os anos e os políticos seguen a desprezar o patrimonio de Baiona. Pouco antes das eleccións todo son promesas e proxectos - hai que ir preparándose, o ano que ven toca de novo- ate que pasa a data das eleccións e ninguén se lembra do que prometeu ou dixo que ía a facer. O faro vello de Cabo Silleiro ten sido proposto para máis dun proxecto que nunca se leva a ramo. E mira que se podería aproveitar ese sinxelo mais fermoso edificio para distintos usos. Tocoulle xogar coa máis fea co vertedoiro do lixo ao seu carón moitos anos. Agora vanlle a pór a nova depuradora pertiño. Aínda así poderíase aproveitar e restaurar e darlle utilidade. En nengún país do mundo se despreza tanto o patrimonio como no noso - nalguns lugares máis que en outros-.


En Baiona parece que a sensibilidade co patrimonio non existe. Imos pór un exemplo para que se decaten aqueles que nos leen.











Hai uns meses un camión botou abaixo os peitorís da ponte no río da Serra , ou tamén chamado río Guilade, en Sabarís. Despois de moito tempo e de varias denuncias en varios medios, onte poidemos comprobar como a falla de sensibilidade e de respecto polo patrimonio e inmensa. Moitas leis, moita policía, moitos políticos e funcionarios para esixirlle aos particulares milleiros de papeles e burocracias para facer calquera pequena xestión, e bula para as administacións e políticos municipais incompetentes. Cando teñades tempo e/ou ganas dar unha volta polo camiño vello ou verea real en Sabarís e botádelle unha ollada a pequena e fermosa ponte do río Guillade. Para algún xa está arranxada e cada cousa, de novo, no seu sitio. Para nós non se podía facer peor. Pasade por alí e xa comentaremos outro día, con fotos do antes e o despois.
Quén é o técnico que certifica e controla estas obras en Baiona?


Continuará...

QUEN CUMPRE A LEI?

Cemiterio de Baiona

Fonte da Estación, Panxón

Lavadoiro público en Sta. Marta, na desembocadura do río de Baíña.

Si damos un paseo polo noso Val Miñor podemonos atopar con moitos sinais do antigo réxime que perduran nalguns dos monumentos e elementos do noso patrimonio, como si non tivera pasado o tempo e todo seguira igual. Parece que non hai presa por cumprir a lei. Para algúns non é este un caso prioritario e non hai presa por borrar dos nosos lugares públicos os elementos de propaganda que nos foron impostos na ditadura. Mesmo parece que hai que agadecerlle que se manteñan aí para que se saiba quen era quen e o que se fixo polo pobo, "pobre e inculto", que recibía estas e outras obras como agasallos dos benefactores poderosos. As igrexas, as fontes, os lavadoiros... aínda son moitos os lugares que soportan nas súas paredes os simbolos do fascismo que tanto mal lle fixo a este país. Que ten que pasar para que se borre dunha vez toda esa simboloxía ferinte e doorosa? Quen é o que ten que levar a iniciativa a ramo?. Non se pode seguir falando de libertade e democracia e manter nos lugares públicos como si nada pasara todo ese aparello simbólico que tantas e tantas malas lembranzas nos trae. Só pedimos que se cumpra a lei e se borre, dunha vez, todo sinal dun pasado que houberamos preferido non vivir, mais que por desgraza vivímos e queremos que desapareza dos lugares públicos. A lembranza de tódolos que sufrirón e padecerón as aldraxes do fascismo, merece que se cumpra a legalidade e se honre a súa memoria.

A democracia é un feito que se vive e se practica e non só unha verba que se predica.

PREPARASE A MANDA

Parece que se nota no ambente que o próximo domingo é o primeiro Curro do ano, o Curro da Valga. Os cabalos pódense ver en pequenos grupos, como se presentiran que dentro de sete días van a ser xotados pola serra para levalos cara o curro. Os potros que nacerón nesta primavera, andan a exercitar as patas con brincos e pequenas carreiras, sen alonxarse moito da súa nai. Non saben eles que van ter que correr dabondo, camiño do curro onde serán marcados a ferro, se teñen sorte, ou cunhas tesouras se van para o matadoiro. Dende SOS Groba gustaríanos que fosen máis os que poideran levar na súa anca a marca do ferro, pois siñificaría que aínda queda esperanza e xente que aposta por seguir coa tradición e criar os cabalos ceibes no monte, pese aos moitos atrancos que esto supón hoxe en día.

Non imos a afrouxar, e apoiaremos a tódolos que aínda teñen folgos para erguerse ao mencer e botarse ao monte para xotar as burras, aos que perden horas de lecer e diñeiro para manter un ferro, moitas veces herdado da familia, de pais a fillos. Apoiaremos a tradición e a un animal en perigo de extinción que - ogallá nos trabuquemos- este ano vai a ir para o matadoiro en grandes cantidades. Animais vellos e novos van a ser vendidos en masa para ser sacrificados por cuestión dos moitos atrancos que está a ter a súa cría en liberdade na nosa serra.

Preparase a manda ceibe, e pinta a serra de cadro ao natural irrepetible pola man do mellor artista,! inimitable¡. Os garañons rinchan agallopando polas chairas, chamando as femias que van a percisar ser cubertas para perpetuar o seu sangue vencedor. Só os máis fortes e sans chegan a dominar e ter forza para cubrir ás éguas fértiles.

Cabalos Ceibes da Groba, sangue milenario con xens peneirados por milleiros de cribos de sol e lume, frío e corisco, baixo estrelas e lúas, menceres e solpores sobre unha terra tallada por unha nai natureza vizosa e esixente que unhas veces da e outras quita, como se fora un océano nas mans de Neptuno que anda a xogar coas naos pretas do seu coiro. A deusa Ceres lle pedimos que teña man do nosos milenarios cudrupes, para que segan a agallopar ceibos, entre curro e curro, e sexa a súa invisibel amazona guiandoos cara ao futuro.

Como a potriña que busca amparo a carón da súa nai, o domingo estaremos na Valga a carón das nosas xentes. Non sabemos si amparo, mais poremos toda a nosa vontade para axudar a que non desapareza a milenaria tradición e o seu principal protagonísta: o CABALO CEIBE DA GROBA