quinta-feira, 18 de maio de 2017

O PRIMEIRO CURRO DO ANO. A VALGA

Este pasado domingo celebrouse o primeiro curro do ano na Serra da Groba, A  Valga, no concello de Oia. Con tempo que ameazaba choiva, pero que aguantou ata que as burras xa estaban saíndo do curro ao rematar a tarde.
Pola néboa que había a primeira hora da mañán, non foi posible que entraran todas as burras no curro. Aínda así houbo un bo número de adultos e de crías que deron para ver o estado dos garranos nesta parte da Serra da Groba, despoi dun ano dificil pola climatoloxía.
Houbo unha boa concurrencia de xente e poidemos ver no recinto do curro as burras con comodidade grazas a que se rozou e se podaron as árbores, cousa que fixo máis doadas as tarefas de identificar os poldros e agarralos para marcar antes da cita da tarde, xa no recinto pequeno do curro no que so se poden coller a man as crías ao entrar, e os adultos co gaxada e a cabezada, un  a un.
Esperemos que no próximo curro, o de Torroña o primeiro domingo de xuño, o tempo acompañe e as cousas saian ben coma neste.











segunda-feira, 3 de abril de 2017

FAUNA DA SERRA DA GROBA

Chegou a primavera e a natureza vizosa da Groba comeza a amosarse na flora e no bulir da fauna. Xa están aí os primeiros exemplares de garranos deste ano. No segundo domingo de maio será o primeiro curro na Valga. Por aí comezan os nacementos dos poldros que nuns días, trotarán pegados as súas nais entre as toxeiras. Os paxaros andan aniñando e cos ritos nupciais  amosando unha algarabía  de trinos, e xa se escoitou o canto do cuco entre os piñeirais.
Os pequenos mamíferos bulen, cazapos, lebratos, e os ratos son os primeiros en amosar a sua prole, adiantada a de outros que virán máis tarde.
Os ourizos cacheiros xa aparecen tristemente esmagados nas pistas e nas estradas. Os coches están ocupando os espazos de transito destes  pequenos mamiferos que andan na percura de  novos territorios e de comida. Este que amosamos na foto salvouse por pouco. Pasou por diante do noso coche paseniño no seu deambular e vímolo a tempo para frear e agardar a que cruzara. Xa na beira da estrada poidemos fotografalo encollido, protexendose da nosa impertinencia coas súas pugas . Sentimos molestalo un intre par facerlle a foto.Foise de vagar por entre a herba na busca dun agocho ou de soborosas miñocas para comer.



 O que non tivo tanta sorte foi o teixugo. Atopámolo morto na beira da estrada, perto da regueira da Acibñeira. As moscas facían o seu traballo e xa outro depredador lle comera as orellas.
Non son moitos os teixugos que temos visto na Groba , aínda que si se atopen nos relatos dos paisanos e na propia toponimia. Mágoa de velo morto.
Dentro duns dias serán as píntigas e os sapos os que se verán coma calcamonías pegados ao piche. Van desovar as pozas e charcas e cruzan ás noites as estradas. Aledaríanos moito que cando imos por as pistas e as estradas da serra, non se víran moitos animais mortos. Igual que hai sinais que avisan de presenza de vacas e garranos, debería haber sinais que avisasen do paso de anfibios e pequenos animais.
Por eso  pedimos que se vaia a modo e se respecten tamén os pequenos bichos que forman parte da fauna da Groba.



segunda-feira, 13 de março de 2017

MAPACHES NA GROBA



Pegadas atopadas na Serra da Groba, na fonte Pernal. Marzo 2015


http://www.lavozdegalicia.es/noticia/vigo/vigo/2017/03/12/mapaches-pronto-alcanzaran-alrededores-vigo/0003_201703V12C6994.htm

http://www.farodevigo.es/galicia/2017/02/09/xunta-lanza-caza-mapache/1620058.html


Nestes últimos días teñen aparecido na prensa novas relacionadas con un animal coñecido por aparecer en moitas das abundantes películas americanas que vemos na television e no cine.
É un animal que visto dende lonxe parece simpatico e incluso gracioso, pois case sempre se ve en escenas nas que aparece facendo unha trasnada, metendose onde non debe. Como digo, dende lonxe e visto na pantalla. Outra cousa debe ser velo nos nosos montes,  moi lonxe do seu habitat natural e fomando parte dese grupo de animais invasores que están a estragar o noso medio natural.
Estamonos a referir o mapache, un animal que ven de America do norte e que dende a provincia de Lugo, onde hai uns anos que escaparon un exemplares, se está adaptando ao noso monte, e seguindo polas beiras dos ríos, vai inzando a nosa terra, sen depredadores nin nadie que lle poña freo a súa expansión.
O simpatico mapache é de costumes nouturnos, e non é doado velo, mais si se poden ver as súas pegadas. Os que temos a teima de andar polo monte a ver bichos e analizar o medio, para ir testando a saúde da nosa terra, as veces atopamos pegadas que non somos quen de identificar de primeiras. Non é de estranar pois un non se imaxina atopar a pegada dun mapache na Sera da Groba, a carón da Fonte pernal. O raposo. a donicela, a algalia, a lebre, o visón americano que xa é como de noso, pola súa abundancia na nosa contorna, a lontra, o tourón..... calqueira anima destes podía ser o que deixase a súa pegada na lama na Pernal, hai agora dous anos.
Estas dúas fotos foron tomadas en marzo de 2015, e non conseguín identificalas. Agora que vexo estas novas na prensa, volvín a remoer na memoria e acordei que poideran ser dun deses mapaches que xa chegaran á Groba. Quen sabe. Dende logo son ben parecidas as que se poden ver na rede, e nas que fun a investigar para tentar resolver o misterio.
Igual temos xa un novo invasor na serra da Groba. Haberá que seguir atentos e porcurar novas pegadas que confirmen esta sospeita.

domingo, 5 de fevereiro de 2017

AS VACAS NOS MONTES DE BAÍÑA E A SUSTENTABILIDADE



AS VACAS NOS MONTES DE BAÍÑA E A SUSTENTABILIDADE

Apareceu estes días na prensa e nas redes sociais a queixa dunha gandeira que di que ten que sacrificar as súas vacas por que a Comunidade de montes de Baíña non lle dá permiso para telas no seu monte.
Seica andan en litixio dende hai tempo e o que parece un paradoxo non se explica moi ben ou coa clareza que merece. Cada quen defende os seus intereses e fala da feira segundo lle convén.
Non somos nós quen para mediar nin para meternos onde non nos chaman, mais si consideramos que podemos dar unha opinión baseada en feitos contrastados ao longo dos últimos anos.
Vaia por diante que nós defendemos o uso multifuncional do monte, e que nos parece que as vacas, fan e poden facer que o monte sexa máis rendible, fixen poboación no rural e axuden a manter os nosos montes libres de lumes e de eucaliptos. Mais todo isto ten que estar ordeado e buscando un equilibrio que manteña os outros usos e a convivencia de especies de flora e fauna, nun balance ecolóxico positivo.
Neste caso, polo que sabemos, hai un abuso por parte da gandeira, ao considerar o monte coma seu, e ter unha explotación de vacas en extensivo en terreos da comunidade de montes sen o permiso da mesma e , segundo a nosa opinión, non cumprindo cos criterios de sustentabilidade, ao ser un número moi elevado de vacas nun espazo que non está preparado para mantelas. Que nós saibamos, a gandeira non posee as hectáreas de terra que se esixen para ter esas vacas, e non pode dicir que todo o monte e dela , aínda que fose comuneira, ( que non o é) sería unha máis, e por esa regra de tres cada veciño comuneiro poderia pedir o mesmo e converter todo o monte de Baíña e os das parroquias lindantes ( as vacas non coñecen fronteiras nen están pechadas nun cerdado ou valado que só sexa de Baíña) nun ermo sobreexplotado. De feito só hai que ir polo monte e ver como está ese gando e onde está en cada época do ano. Consideramos que se está sobreexplotando o monte ao non haber pasteiros suficientes nesa zona para tanto gando ( non só hai gando desta persoa, hai máis gandeiros e maís vacas).
Gustarianos que na prensa saísen novas sobre proxectos con futuro e de convivencia pacífica entre comuneiros, gandeiros e a xente que vive e ama o monte. Que unha persoa xove viva das vacas e queira vivir no monte, sería unha boa nova e debería ser apoiada por todos. Mais non por ser nova e muller, querer vivir no monte e ter vacas lle dá dereito a facer o que queira nun monte que non é seu, e aínda que o fora tampouco.
Gustaríanos que os problemas se arranxaran falando , sen necesidade de ir á xustiza e que prevalecese a racionalidade e o entendemento, que se buscasen solucions boas para todos e que todo o mundo entendese que non se pode abusar da natureza.
Outra historia sería onde está esa casa e cando e como se fixo, os permisos que tiña ou ten e cando e como lle foron dados, a ubicación, as dimensións e os usos do solo, os verquidos, as augas residuais, e as augas que baixan para o encoro de Baíña, sen entrar nós en outros temas que a Comunidade de Montes denuncia e que nos parece lexítimo que o faga se así o considera.
Reiteramos, é unha mágoa que o monte siga a ser motivo de polémica e non se acaden acordos que axuden a un desenrolo sostible, mais non todo cabe argumentando só o que a un lle convén sen ver máis alá que uns intereses particulares que nós consideramos non lexítimos.


sábado, 17 de dezembro de 2016

Equus: Ferus Atlanticus (Telearqueoloxía, Bifaces)

EQUUS FERUS ATLANTICUS




Este venres pasado día 16 de decembro, falláronse os premios do concurso de videos de arqueoloxía promovido pola deputación de Pontevedra e o Museo de Pontevedra no programa de Telearqueoloxía.
Un dos videos presentados levaba por título Equus ferus atlanticus , e a súa tematica vai sobre as nosas burras do monte ou garranos. Hai aportacións de Felipe Bárcena, zoólogo, Laura Lagos, enxeneira de montes que ten traballado sobre a interacción  do lobo,  o garrano e o gando vacún en extensivo; Javier Álvarez-Blazquez, segredario da Asociación dos curros da Groba; Xosé Lois Vilar, arqueólogo e membro fundador de SOS Groba; Xilberte Manso, profesor de E.M. e membro de SOS Groba.
Colaborarón na gravación do video Mariana Romero, na montaxe e Oscar Doviso cámara de video. A produción do video foi unha colaboración entre o IEM, SOS Groba, Arraianos producións e Zinemusik.
A parte da idea, guión, localización , fotos, etc, correu por conta do equipo de arqueolóxia do IEM na que hai que mencionar a Bruno Centelles, Jesús Rodriguez, Xosé Antonio Viña, Alfonso Posada, Eduardo Méndez, Anxo Rodriguez,  e as colaboracións de Manuel Ledo, Cándido Verdes e José Álvarez "Buraco", Comunidade de Montes de Couso, e Modesto Dominguez Rodas "Terri".
Tamén participou aportando os videos dos lobos Miguel Mosquera de ACOPO.
A tódolos eles e a todos/as os compañeiros do IEM e de SOS Groba, grazas pola súa colaboración. Grazas ao seu traballo poidemos levar avante este proxecto que aínda non está finalizado,  e que tenta pór en valor os garranos, patrimonio natural e cultural, e os gravados rupestres de escenas nas que aparecen équidos na nosa contorna e en toda a bacía do río Miño, dunha beira e da outra.
En poucos minutos, o concurso limitaba a 15 a duración máxima dos videos, tentamos amosar o que é este patrimonio tan senlleiro que temos.
Agardamos que agora poida ser visto por moita xente,  e sirva para que se coñeza e se valore tanto os animais vivos como as súa gravacións nas rochas.
Este segundo premio no concurso de Telearqueoloxía queremos que sirva para promocionar a figura dos garranos e os petróglifos e incentivar ás autoridades para que se poñan a traballar para promover unha lexislación específica que protexa e ampare a estes animais. Por outra parte, agardamos que tamén se protexan os gravados e se cataloguen e se limpen, para que se coñezan e poidan ser vistos como o que son, un patrimonio moi valioso que non se está respectando como se merece.
Dende aquí queremos aproveitar para sumarnos a iniciativa que se está levando a cabo para declarar os petróglifo galegos Patrimonio da Humanidade coa declaración SOS Arte Rupestre.

Enlace para ver o video
https://www.youtube.com/watch?v=ibN-sIsFcjs


sexta-feira, 7 de outubro de 2016

PETRÓGLIFOS. PATRIMONIO DA HUMANIDADE

Unha das visitas que o Colectivo A Rula realizou aos petróglifos de Villestro (Compostela) / A Rulhttp://historiadegalicia.gal/2016/10/piden-declaracion-como-patrimonio-da-humanidade-dos-petroglifos-galegos/?utm_source=dlvr.it&utm_medium=faidad







PIDEN DECLARAR OS PETRÓGLIFOS GALEGOS PATRIMONIO DA HUMANIDADE

http://historiadegalicia.gal/2016/10/piden-declaracion-como-patrimonio-da-humanidade-dos-petroglifos-galegos/?utm_source=dlvr.it&utm_medium=facebook