domingo, 5 de fevereiro de 2017

AS VACAS NOS MONTES DE BAÍÑA E A SUSTENTABILIDADE



AS VACAS NOS MONTES DE BAÍÑA E A SUSTENTABILIDADE

Apareceu estes días na prensa e nas redes sociais a queixa dunha gandeira que di que ten que sacrificar as súas vacas por que a Comunidade de montes de Baíña non lle dá permiso para telas no seu monte.
Seica andan en litixio dende hai tempo e o que parece un paradoxo non se explica moi ben ou coa clareza que merece. Cada quen defende os seus intereses e fala da feira segundo lle convén.
Non somos nós quen para mediar nin para meternos onde non nos chaman, mais si consideramos que podemos dar unha opinión baseada en feitos contrastados ao longo dos últimos anos.
Vaia por diante que nós defendemos o uso multifuncional do monte, e que nos parece que as vacas, fan e poden facer que o monte sexa máis rendible, fixen poboación no rural e axuden a manter os nosos montes libres de lumes e de eucaliptos. Mais todo isto ten que estar ordeado e buscando un equilibrio que manteña os outros usos e a convivencia de especies de flora e fauna, nun balance ecolóxico positivo.
Neste caso, polo que sabemos, hai un abuso por parte da gandeira, ao considerar o monte coma seu, e ter unha explotación de vacas en extensivo en terreos da comunidade de montes sen o permiso da mesma e , segundo a nosa opinión, non cumprindo cos criterios de sustentabilidade, ao ser un número moi elevado de vacas nun espazo que non está preparado para mantelas. Que nós saibamos, a gandeira non posee as hectáreas de terra que se esixen para ter esas vacas, e non pode dicir que todo o monte e dela , aínda que fose comuneira, ( que non o é) sería unha máis, e por esa regra de tres cada veciño comuneiro poderia pedir o mesmo e converter todo o monte de Baíña e os das parroquias lindantes ( as vacas non coñecen fronteiras nen están pechadas nun cerdado ou valado que só sexa de Baíña) nun ermo sobreexplotado. De feito só hai que ir polo monte e ver como está ese gando e onde está en cada época do ano. Consideramos que se está sobreexplotando o monte ao non haber pasteiros suficientes nesa zona para tanto gando ( non só hai gando desta persoa, hai máis gandeiros e maís vacas).
Gustarianos que na prensa saísen novas sobre proxectos con futuro e de convivencia pacífica entre comuneiros, gandeiros e a xente que vive e ama o monte. Que unha persoa xove viva das vacas e queira vivir no monte, sería unha boa nova e debería ser apoiada por todos. Mais non por ser nova e muller, querer vivir no monte e ter vacas lle dá dereito a facer o que queira nun monte que non é seu, e aínda que o fora tampouco.
Gustaríanos que os problemas se arranxaran falando , sen necesidade de ir á xustiza e que prevalecese a racionalidade e o entendemento, que se buscasen solucions boas para todos e que todo o mundo entendese que non se pode abusar da natureza.
Outra historia sería onde está esa casa e cando e como se fixo, os permisos que tiña ou ten e cando e como lle foron dados, a ubicación, as dimensións e os usos do solo, os verquidos, as augas residuais, e as augas que baixan para o encoro de Baíña, sen entrar nós en outros temas que a Comunidade de Montes denuncia e que nos parece lexítimo que o faga se así o considera.
Reiteramos, é unha mágoa que o monte siga a ser motivo de polémica e non se acaden acordos que axuden a un desenrolo sostible, mais non todo cabe argumentando só o que a un lle convén sen ver máis alá que uns intereses particulares que nós consideramos non lexítimos.


sábado, 17 de dezembro de 2016

Equus: Ferus Atlanticus (Telearqueoloxía, Bifaces)

EQUUS FERUS ATLANTICUS




Este venres pasado día 16 de decembro, falláronse os premios do concurso de videos de arqueoloxía promovido pola deputación de Pontevedra e o Museo de Pontevedra no programa de Telearqueoloxía.
Un dos videos presentados levaba por título Equus ferus atlanticus , e a súa tematica vai sobre as nosas burras do monte ou garranos. Hai aportacións de Felipe Bárcena, zoólogo, Laura Lagos, enxeneira de montes que ten traballado sobre a interacción  do lobo,  o garrano e o gando vacún en extensivo; Javier Álvarez-Blazquez, segredario da Asociación dos curros da Groba; Xosé Lois Vilar, arqueólogo e membro fundador de SOS Groba; Xilberte Manso, profesor de E.M. e membro de SOS Groba.
Colaborarón na gravación do video Mariana Romero, na montaxe e Oscar Doviso cámara de video. A produción do video foi unha colaboración entre o IEM, SOS Groba, Arraianos producións e Zinemusik.
A parte da idea, guión, localización , fotos, etc, correu por conta do equipo de arqueolóxia do IEM na que hai que mencionar a Bruno Centelles, Jesús Rodriguez, Xosé Antonio Viña, Alfonso Posada, Eduardo Méndez, Anxo Rodriguez,  e as colaboracións de Manuel Ledo, Cándido Verdes e José Álvarez "Buraco", Comunidade de Montes de Couso, e Modesto Dominguez Rodas "Terri".
Tamén participou aportando os videos dos lobos Miguel Mosquera de ACOPO.
A tódolos eles e a todos/as os compañeiros do IEM e de SOS Groba, grazas pola súa colaboración. Grazas ao seu traballo poidemos levar avante este proxecto que aínda non está finalizado,  e que tenta pór en valor os garranos, patrimonio natural e cultural, e os gravados rupestres de escenas nas que aparecen équidos na nosa contorna e en toda a bacía do río Miño, dunha beira e da outra.
En poucos minutos, o concurso limitaba a 15 a duración máxima dos videos, tentamos amosar o que é este patrimonio tan senlleiro que temos.
Agardamos que agora poida ser visto por moita xente,  e sirva para que se coñeza e se valore tanto os animais vivos como as súa gravacións nas rochas.
Este segundo premio no concurso de Telearqueoloxía queremos que sirva para promocionar a figura dos garranos e os petróglifos e incentivar ás autoridades para que se poñan a traballar para promover unha lexislación específica que protexa e ampare a estes animais. Por outra parte, agardamos que tamén se protexan os gravados e se cataloguen e se limpen, para que se coñezan e poidan ser vistos como o que son, un patrimonio moi valioso que non se está respectando como se merece.
Dende aquí queremos aproveitar para sumarnos a iniciativa que se está levando a cabo para declarar os petróglifo galegos Patrimonio da Humanidade coa declaración SOS Arte Rupestre.

Enlace para ver o video
https://www.youtube.com/watch?v=ibN-sIsFcjs


sexta-feira, 7 de outubro de 2016

PETRÓGLIFOS. PATRIMONIO DA HUMANIDADE

Unha das visitas que o Colectivo A Rula realizou aos petróglifos de Villestro (Compostela) / A Rulhttp://historiadegalicia.gal/2016/10/piden-declaracion-como-patrimonio-da-humanidade-dos-petroglifos-galegos/?utm_source=dlvr.it&utm_medium=faidad







PIDEN DECLARAR OS PETRÓGLIFOS GALEGOS PATRIMONIO DA HUMANIDADE

http://historiadegalicia.gal/2016/10/piden-declaracion-como-patrimonio-da-humanidade-dos-petroglifos-galegos/?utm_source=dlvr.it&utm_medium=facebook

sexta-feira, 30 de setembro de 2016

WILD EQUUS



Artigo de Victor Ros sobre os garranosa Serra  do Cando

https://wildequus.org/classes-courses-clinics/fsw-galician-ponies/

quarta-feira, 28 de setembro de 2016

CONFÍRMANSE AS PEORES PREDICIÓNS

TRISTE NOVA NA VOZ DE GALICIA

El caballo gallego, en riesgo de extinción

El bajo precio de la carne, que se exporta a Italia, y los límites impuestos por la Unión Europea a los pastos han reducido el censo a menos de la mitad













http://www.lavozdegalicia.es/noticia/galicia/2016/09/28/caballo-gallego-riesgo-extincion/0003_201609E28P64993.htm

segunda-feira, 18 de julho de 2016

NOVOS ACHÁDEGOS ARQUEOLÓXICOS CON EQUS DE PROTAGONÍSTAS

 Temos nestes últimos días novas moi interesantes sobre novos equus atopados en gravados moi perto de nós. Uns están en Couso en Gondomar,  e outros perto de Santiago, e nos dous se poden apreciar animais montados que semellan équidos.
O colectivo A Rula que tanto está a facer polos petróglifos da comarca de Santiago ven de publicar na súa páxina este interesante artigo
https://colectivoarula.wordpress.com/2016/07/17/a-primeira-gran-laxe-de-arte-naturalista-en-compostela/



Non a moito tardar tamén nós publicaremos un importante achádego sobre équidos no Val Miñor.
O amigo Victor Ros mándanos este enlace a este interesante artigo sobre un achádego en Arabia dunha figura dun équido datada hai uns 7000 a. c. que revolucionaría as teorías sobre a domesticación dos équidos.
Pola nosa parte tamén temos algo que aportar con escenas de monta en petróglifos da nosa contorna, dos que non temos datos científicos aínda para datar, mais que esperamos supoñan novidades interesantes nun futuro próximo.
http://archive.aramcoworld.com/issue/201203/discovery.at.al-magar.htm